Να που ξανασυναντιόμαστε

afisa 04 18 (1)-page-001 - Copy

(αφίσα που τυπώθηκε σε 1000 αντίτυπα και κολλιέται στους δρόμους και στις σχολές της αθήνας)

ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΑΜΕ ΣΤΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ, ΝΑ ΠΟΥ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΙΟΜΑΣΤΕ

ΠΑΡΟΤΙ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΑ, ΠΑΡΟΤΙ ΦΑΙΝΟΜΑΣΤΕ ΙΔΙΟΙ/ΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΒΑΣΙΚΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ/ΕΣ. Από τον τρόπο που μετακινούμαστε και φτάνουμε στις σχολές, τον διαθέσιμο χρόνο για την παρακολούθηση μαθημάτων, μέχρι το καθημερινό πρόγραμμα που τελικά καθορίζεται απ’ το αφεντικό.
Δεν είναι μόνο τα παραπάνω. Είναι σίγουρα ο καταναγκασμός και η κοινωνικότητα της εργασίας, που, είτε το θέλουν είτε όχι τα αφεντικά, μας τροφοδοτεί με σχέσεις, εμπειρίες, βιώματα και συνείδηση που μας κάνουν διαφορετικούς/ες. Διαφορετικούς/ες από
αυτούς/ες που αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως ένα προσωπικό κεφάλαιο, ως ένα γεμάτο βιογραφικό. Τη φοιτητική ζωή ως τρόπο να αποκτήσουν κονέ με καθηγητές και την εργασία ως κάτι προσωρινό μέχρι να γίνουν αφεντικά. Κι αν στ’ αμφιθέατρα
φαινόμαστε ίδιοι/ες, θα φταίει που ξεχνάμε αυτές τις φορές που συναντιόμαστε εκτός
σχολής. Κάποιος πελάτης, κάποια εργάτρια. Κάποια συνάδελφος, κάποιος εργοδότης. Κάποιος σε δουλειά με ένα εύκολο κονέ, κάποιοι σε παρατεταμένη μαθητεία.
Κάποιες στον ΟΑΕΔ και κάποιοι σε συνέδρια νεανικής επιχειρηματικότητας.
Θυμάται κανείς/μια αυτές τις συναντήσεις; Τι συμβαίνει αλήθεια στ αμφιθέατρα και
ξεχνάμε τόσο εύκολα; Λοιπόν, αν τόσα χρόνια ξεχνούσαμε αυτές τις συναντήσεις, να τις θυμηθούμε. Να εκπαιδευτού με ενάντια στα ήθη και την κουλτούρα των φοιτητών. Να γνωριστούμε, να οργανωθούμε, να αντεπιτεθούμε.

Advertisements