ο ευπεπτος αντι- Τουρκισμος

Πόσο κακός είναι ο Ερντογάν; Πάρα πολύ. Ορίστε μια εύκολη απάντηση. Ορίστε και η απάντηση που δίνουν έλληνες αριστεροί και αντιεξουσιαστές, ενώ για τα προσχήματα προσθέτουν και διάφορα για τον Τουρκικό λαό που βασανίζεται κάτω από την μπότα του σουλτάνου (λέτε να φοράνε μπότες οι Σουλτάνοι;). Σε ποιόν προσφέρουν υπηρεσίες (κάποιοι άμισθες και και κάποιοι έμμισθες); Σε ποιους ακούγονται βολικά οι απαντήσεις που δίνουν; Ποιοι έχουν συμφέροντα από την αποδυνάμωση και αποσταθεροποίηση του Τουρκικού κράτους; Ποιοι εισήγαγαν το δόγμα ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου; Για ποιους είναι εύπεπτα όλα αυτά τα αντι- τούρκικα, αντιμουσουλμάνικα, και οριενταλιστικά επιχειρήματα;

Δεν θα απαντήσουμε. Θα σημειώσουμε όμως το εξής: Παρότι η γεωπολιτική ισχύς του ελληνικού κράτους δείχνει να φθίνει (παράλληλα με την αποδιάρθρωση του πετροχημικού ενεργειακού/παραγωγικού μοντέλου), ο «αντι- τουρκισμός» του αποτελεί μια σταθερά καθώς με τον τρόπο αυτό συνεχίζει να διεκδικεί άμεσα ή και μεσοπρόθεσμα οφέλη (πχ. από την ενίσχυση του Τουρισμού μέχρι και την ισχύ στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και τον ρόλο του στις στρατηγικές ασφάλειας της ΕΕ). Έτσι κρατάει ζεστά ζητήματα όπως το «κυπριακό» και τις «παράλογες» διεκδικήσεις του σχετικά με την ΑΟΖ κλπ κλπ.

Θα το πούμε καθαρά: η επιλεκτική συσκότιση του ελληνικού ιμπεριαλισμού και η συγκατάβαση στις ιδεολογίες του λειτουργεί ενισχυτικά στις στοχεύσεις του ελληνικού κράτους μέσα σε μια περίοδο έντονων διακρατικών συγκρούσεων. Υπερβάλουμε; Θυμηθείτε  τα ελληνικά 90’ς, την ελληνο-σερβική φιλία και τα ίμια.

Παρακάτω δύο άρθρα από τον ελληνικό τύπο που θυμίζουν πως η αποσταθεροποίηση της Τουρκίας είναι ευκαιρία.. Για ποιούς; όχι πάντως για το προλεταριάτο.

aoz-xarths

Η Τουρκία, η Ελλάδα και η σχέση με τη Δύση

του Α. Παπαχελά από την Καθημερινή (24/7)

Η κρίση στην οποία έχει πλέον μπει η Τουρκία δεν είναι μια απλή υπόθεση. Είναι κατ’ αρχάς πολύ δύσκολο να καταλάβει κανείς τι ακριβώς συνέβη και τι διακυβεύεται τώρα. Πάρα πολλά συμβαίνουν στο πιο σκοτεινό παρασκήνιο. Το ποιος, για παράδειγμα, οργάνωσε το πραξικόπημα, πώς το αντελήφθη ο πρόεδρος Ερντογάν και άλλα συναφή ερωτήματα θα χρειαστεί καιρός για να απαντηθούν. Ακόμη πιο σκοτεινό και δυσερμήνευτο είναι το παρασκήνιο μεταξύ Ερντογάν και Πούτιν. Οι δύο ισχυροί ηγέτες μοιάζει να έχουν βρει από καιρό ένα νέο modus vivendi και η εξομάλυνση των σχέσεων με τη Μόσχα φαίνεται να διαδραμάτισε ρόλο στην αντίδραση του στρατού. Οι φήμες οργιάζουν πως οι ρωσικές υπηρεσίες προειδοποίησαν τον κ. Ερντογάν για τις κινήσεις των στρατιωτικών.

Θα έχει, πάντως, τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε αν αυτή η σχέση θα γίνει πιο στενή στο άμεσο μέλλον. Το ρήγμα με τους Αμερικανούς είναι μεγάλο και δεν θεραπεύεται εύκολα. Οι σχέσεις με την Ευρώπη θα περάσουν και αυτές δύσκολες ημέρες, με απρόβλεπτες συνέπειες για τη συμφωνία όσον αφορά τους πρόσφυγες. Ο Τούρκος πρόεδρος πιστεύει, δικαιολογημένα, ότι το Βερολίνο και οι υπόλοιποι δεν έχουν πολλά περιθώρια να το παίξουν σκληροί μαζί του.

Η Τουρκία θα αντιμετωπίσει, εξάλλου, άμεσα προβλήματα στον τομέα της ασφάλειας και στην οικονομία. Εμπειροι παρατηρητές εκτιμούν πως η ραχοκοκαλιά των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και των μυστικών υπηρεσιών έχει σπάσει και θα χρειασθούν 3 – 4 χρόνια για να αποκατασταθεί η βλάβη. Εμπειροι, ξενοσπουδασμένοι αξιωματικοί έχουν απομακρυνθεί από τις θέσεις τους. Το περιβάλλον Ερντογάν δεν εμπιστεύεται κανέναν σε αυτούς τους τομείς και αυτό θα προκαλέσει παράλυση σε πολλά επίπεδα.

Και στην οικονομία, όμως, τα προβλήματα θα κλιμακωθούν λόγω τουρισμού και επενδυτικής αβεβαιότητας.

Η Ελλάδα έχει μία ευκαιρία να «παίξει μπάλα» στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Οι Αμερικανοί, οι οποίοι σκέπτονται πρακτικά και γεωπολιτικά, δεν κρύβουν την πρόθεσή τους να στηρίξουν τη χώρα και να επεκτείνουν τη στρατηγική συνεργασία μαζί της. Οι Ευρωπαίοι καταλαβαίνουν την ανάγκη άμεσης στήριξης, αλλά δεν είναι τόσο πρακτικοί και άργησαν πολύ να συνειδητοποιήσουν τις γεωπολιτικές προεκτάσεις της ελληνικής υπόθεσης. Η σχέση με το Ισραήλ και την Αίγυπτο έχει παγιωθεί, και όλοι μιλούν πλέον γι’ αυτό το στρατηγικό τρίγωνο.

Ο κίνδυνος είναι να εκδηλωθεί κάποια σπασμωδική κίνηση από την πλευρά της Αγκυρας, είτε στο Αιγαίο είτε στη Θράκη. Καλό είναι να μη φωνάζουν οι αρμόδιοι και οι –παντός καιρού– ειδικοί «λύκος, λύκος» κάθε τόσο, γιατί όταν θα έλθει η κρίσιμη ώρα δεν θα το πάρουμε χαμπάρι. Χρειάζονται σύνεση και προσεκτικοί χειρισμοί. Ας ελπίσουμε, βέβαια, ότι αν, και το απευχόμαστε όλοι, εκδηλωθεί κάποια επιθετική κίνηση έναντι της Ελλάδος, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί θα αντιδράσουν άμεσα, πρακτικά και αποτελεσματικά. Γιατί, καλά είναι τα λόγια και οι διαβεβαιώσεις, αλλά κάποτε έρχεται η στιγμή της αλήθειας. Ισως η στιγμή αυτή στη σχέση Ελλάδας – Δύσης να μην είναι πολύ μακριά.

Πώς η κρίση στην Τουρκία μπορεί να γίνει ευκαιρία για την Ελλάδα και την Κύπρο

από τα Παραπολιτικά (19/7)

Τα «αν» δεν υπάρχουν στην Ιστορία, τη Διπλωματία και την Πολιτική, παρά μόνο ενέργειες ή παραλήψεις, επί των οποίων αργότερα πραγματοποιούνται αναλύσεις, προς εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων.
Αυτή τη στιγμή η Τουρκία απέχει παρασάγγας από του να θεωρείται (και να είναι) μία σταθερή χώρα, σε μία σταθερή περιοχή. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι μία ασταθής χώρα, ίσως η πιο ασταθής την παρούσα χρονική συγκυρία, στην πλέον ασταθή περιοχή του πλανήτη μας. 

Επιπροσθέτως είναι και η πλέον ασταθής και αναξιόπιστη χώρα – μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, ως συνδεδεμένου κράτους με αυτήν με προενταξιακό καθεστώς. Με τις άλλοτε πανίσχυρες Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις πλήρως καταρρακωμένες και χωρίς ηθικό, με συλλήψεις χιλιάδων στελεχών τους και με δεκάδες νεκρούς και κατεστραμμένα ελικόπτερα και άλλα μέσα.

Εξ αιτίας της προαναφερθείσας καταστάσεως το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ έχουν αναγκαστεί να διακόψουν τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Ισλαμοφασιστών του ISIS στη Συρία.
Στην Πολιτική, στη Διπλωματία, όπως άλλωστε και στη Ζωή, δεν υπάρχει κενό.

Όπου δημιουργείται, η Φύση φροντίζει αυτό να πληρωθεί αμέσως.

Έτσι και εδώ, στην περίπτωση της Τουρκίας.

Το «κενό ασφαλείας» της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ πρέπει να καλυφθεί.

Πιστεύουμε ότι η κάλυψη του κενού αυτού είναι μία πρώτης τάξεως ΕΥΚΑΙΡΙΑ για τον Ελληνισμό (Ελλάδα και Κύπρο), αυτήν ακριβώς τη στιγμή να παίξουν ακόμα πιο έντονα και ουσιαστικά το χαρτί της σταθερότητος στην περιοχή.
Και όχι μόνο της πολιτικής σταθερότητος, που είναι κάτι ορατό και αδιαμφισβήτητο αλλά και της πιο… «ουσιαστικής».
Για παράδειγμα. Τι θέλουν αυτή τη στιγμή οι Αμερικανοί στην περιοχή; Μία αεροπορική βάση για να ξεπεράσουν τον σκόπελο του κλεισίματος της μεγάλης, στρατηγικής, σημασίας βάσεως του Ιντσιρλίκ.
Τι θα γινόταν δηλαδή αν για παράδειγμα η Κύπρος έκανε την επαναστατική κίνηση να «προσφέρει», είτε φανερώς, είτε παρασκηνιακώς τη μεγάλη αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» της Πάφου στους Αμερικανούς; 

Πιθανόν οι Αμερικανοί δεν θα δεχόντουσαν για πολλούς και διαφόρους λόγους, κυρίως επιχειρησιακούς και πρακτικούς (έχουν μεγάλες εγκαταστάσεις στο Ιντσιρλίκ που δεν μεταφέρονται από την μία στιγμή στην άλλη). Όμως η πρόταση θα είχε τεθεί και ασφαλώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καταλλήλως μελλοντικώς. Και βεβαίως μην υποστηρίξει κάποιος ότι η Κύπρος δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ, γιατί η σχετική πρόταση θα γινόταν προς τις ΗΠΑ και όχι προς το ΝΑΤΟ, του οποίου μέλος είναι η Τουρκία.
Αυτό ασφαλώς είναι ένα παράδειγμα. Κενοφανές ίσως, αλλά ένα παράδειγμα. Οι ειδικοί και οι αρμόδιοι σε Ελλάδα και Κύπρο, ασφαλώς γνωρίζουν καλύτερα ημών τι να κάνουν και πως. Με μία μόνο προϋπόθεση. Να υπάρχει η σχετική πολιτική βούληση από τις κυβερνήσεις των δύο χωρών. Να υπάρχει η επιθυμία αναλήψεως πρωτοβουλιών, για να λάβει επιτέλους ο Ελληνισμός μία πρωτοβουλία, που θα αναγκάσει τους Τούρκουςε – επιτέλους –να ακολουθούν και όχι να έρχεται πάντα εκ των υστέρων και να ακολουθεί τα γεγονότα που έχει ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ με την πολιτική της η Άγκυρα, διαχειριζόμενη απλώς μία έτσι και αλλιώς δυσμενή σε βάρος μας κατάσταση.

Advertisements