Ένας χρόνος «προσφυγική κρίση»

b-day-site-page-001

(αφίσα που κολλήθηκε τον Ιούλιο από τους/τις διαρρήκτ(ρι)ες της φοιτητικής κουλτούρας και το Αυτοδιαχειρίζομενο Στέκι Νομικής)

ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ Η «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚH ΚΡIΣΗ» ΒΡEΘΗΚΕ ΠΑΝΤΟY, την είδαν και την άκουσαν όλοι κι ακόμη τόσοι/ες εργάστηκαν γι’ αυτήν. Ξεκίνησε στα νησιά του Αιγαίου, βρέθηκε στην πλατεία Βικτωρίας, ανακυκλώθηκε στην Ειδομένη, τον Πειραιά, το Ελληνικό. Ή καλύτερα, εμφανίστηκε όπου και όποτε ήταν απαραίτητη. Πανταχού παρούσα και διαρκής. Η «προσφυγική κρίση» ήταν και είναι εργατική και εξωτερική πολιτική για το ελληνικό κράτος, σταθερή και συνεπής. Αυτή είναι και η διαρκής γοητεία της.
Η «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗ ΚΡΙΣΗ» ΕIΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡAΤΟΥΣ. Το ελληνικό κράτος συμμετέχει στην διακρατική διαχείριση της «προσφυγικής κρίσης» με τη δική του ατζέντα και προσπαθεί να επιβάλει όρους που να ανταποκρίνονται στη δική του καπιταλιστική και γεωπολιτική φυσιογνωμία. Η προσαρμογή της «κρίσης» στα μέτρα του δεν είναι απλή και άμεση, αλλά μακροπρόθεσμη και σχεδιασμένη.
ΕIΝΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚH ΠΟΛΙΤΙΚH. Οι μετανάστες/τριες είναι προλετάριοι/ες: έχουν μαζί τους μόνο την ικανότητα τους να εργαστούν. Η διάρκεια της “κρίσης” επιτρέπει την απαξίωση της εργατικής τους δύναμης και την πολιτική τους απαγόρευση. Είναι η κοινωνική τους αναπαραγωγή που τοποθετείται σαν σημείο τομής μεταξύ μαφίας, στρατο- αστυνομίας και ΜΚΟ.
ΕIΝΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ: και πρόνοιας και μιλιταρισμού: ένας κύκλος εργασίων στο εσωτερικού του οποίου συνδιαλέγονται οι στρατοαστυνομίες, οι μικρο-επιχειρηματίες των ενοικιαζόμενων διαμερισμάτων και του επισιτισμού, οι καλοπροαίρετοι ψυχο-κοινωνιολόγοι και γιατροί των ΜΚΟ. Αφεντικά, μηχανισμοί και μεσοστρώματα ενάντια στο πολυεθνικό προλεταριάτο.
ΕIΝΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚH ΠΟΛΙΤΙΚH. Είναι τα έκτακτα κονδύλια και οι χρηματοδοτήσεις, οι διαπραγματεύσεις, η γεωπολιτική ανατίμηση του ελληνικού κράτους και το διπλωματικό του κεφάλαιο… Είναι οι καταγγελίες για τα βαλκανικά κράτη και την Τουρκία, για τις “απάνθρωπες” πρακτικές τους που μεταφράζονται σε αναγκαιότητα πολιτικής πρωτοκαθεδρίας του ελληνικού κράτους στην διαχείριση της “κρίσης”.Είναι η γενική αναδιαρρύθμιση των συνόρων και η ένταση στρατιωτικοποίησης στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο που κοιτάζει τη Λιβύη και τη Συρία. Είναι ο παλιός καλός ελληνικός ιμπεριαλισμός με νέους όρους.
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Είναι ο μιλιταρισμός του 21ου αιώνα και ο ανθρωπισμός που αντιστοιχεί σε έναν διαρκή πόλεμο: είναι το σύνολο των κοινωνικών σχέσεων που μοιάζουν να αναδιατάσσονται στους ρυθμούς του. Είναι η διαίρεση και η υποτίμηση της σύγχρονης εργατικής τάξης.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕIΝΑΙ EΝΑΣ ΧΡOΝΟΣ: EIΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡIΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟY ΠΟΛRΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘOΛΟΥ ΜΑΚΡΙΝO ΜΑΣ ΜEΛΛΟΝ.

Advertisements