Εμείς και αυτοί

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Γίωργου Μεταξά: «εμείς, αυτό και οι άλλοι»  (2003) και αρχικά είναι ακατανόητο. Αλλά πόσο πιο κατανοητό θα ήταν αν το ονομάζαμε «το κράτος και ο ταξικός ανταγωνισμός»; ή καλύτερα «το κράτος και το απρόβλεπτο ως καθήκον του ταξικού ανταγωνισμού»; Θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο; Αλλά τέλος πάντων, το γλωσσικό παιχνίδι της Αντωνίας με τους θεσμούς της μεταπολίτευσης είναι αποκαλυπτικό. Ε και όποιος/α κατάλαβε, κατάλαβε..

Μια γυναίκα, η Αντωνία, αρχίζει να σφυρίζει με τη σφυρίχτρα της, διακόπτοντας τον ομιλιτή της εκδήλωσης, Θανάση Γκοτοβό. Ακολουθούν «αυθόρμητα» σχόλια σχετικά με την τρέλα, την εκδίωξη και την αφομοίωση της Αντωνίας.

Αντωνία: εδώ ήρθα για να σας χλευάσω, (στον ομιλιτή) Έχεις μιλήσει τόσο πολύ. Γιατί να μη μιλήσω κι εγώ;

Σχόλια για το θέαμα, τη δημοκρατία, το δικαίωμα του λόγου. Ο Σαββόπουλος αναλαμβάνει, χωρίς επιτυχία, να την πείσει να σωπάσει ή να φύγει.

Αντωνία: Θέλω να νοιώσω το σώμα μου. Δεν μπορεί κάποιος από σας να με δείρει; Εκσυχρονιστές πέστε απάνω μου. Δε μιλάω, δε φεύγω.

Σχόλιο: Είναι η πρώτη φορά που μπορείτε να μιλήσετε.

Αντωνία: Α! ώστε έχω το παιχνίδι στα χέρια μου;

Σχόλιο: Θανάση μπορείς να συνεχίσεις. Δεν μπορούμε να ζούμε με την απειλή της Αντωνίας.

Αντωνία: αυτό μου άρεσε…

(διακόπτεται από τα γέλια του ακροατηρίου)

Κάπου εδώ μυρίζει ναφθαλίνη. Πόσο ευγενικοί είνια αυτοί οι νέοι διανοούμενοι!

Τζαβάρας (ο ψυχίατρος): Και οι τρελοί έχουν τη θέση τους εδώ μέσα, αλλά πρέπει και αυτοί να ακολουθούν κάποιους κανόνες. Αυτή, αλίμονο, κάνει το κομμάτι της. Προτείνω να πάμε στο περιστύλιο να μιλήσουμε, και να μείνει εδώ αυτή η νεολαία να μιλάει για τη δική της γλώσσα.

Παρατηρείται γενική αμηχανία, κάτι σαν κενό εξουσίας.

Αντωνία: Ποια είναι η ελευθερία σας, μεγάλοι δάσκαλοι της ιστορίας; Ελεύθεροι άνθρωποι που γράφετε στις εφημερίδες, γιατί να ενδιαφερθείοτε για μας τους αλήτες; Δεν είμαστε αδέρφια. Εσείς είστε το έθνος, μια μεγάλη πατριαρχική οικογένεια.

Σχόλια για το κάπνισμα, το περιστύλιο του Ζαππείου, την απομάκρυνση της Αντωνίας, και ξαφνικά κάποιος της κλέβει την σφυρίχτρα. Η Αντωνία ξαναεμφανίζεται με ένα δυνατό…

Αντωνία: Αααχ! Είσαστε η αποθέωση της σοσιαλιστικής λεοντής. Δεν ξέρω ποιόν από σας να πιστέψω. Παρακάτω πέρναγαν με κόκκινες σημαίες. Λένε πως μας φάγανε τα αεροπλάνα. Μα γιατί δεν μας ακούει επιτέλους, κανείς;

Σχόλιο: σε ακούμε Αντωνία

Αντωνία: Το βλέπω και το εκμεταλεύομαι όσο με παίρνει.

Σχόλιο: Να βγάλουμε έξω την κυρία. Αφήσαμε τα παιδιά μας μόνα για να έρθουμε εδώ.

Αντωνία: Στο σπίτι καίγεται το φαί. Αφήσαμε και τις γκόμενες απόξω να περιμένουν.

Τζαβάρας (ο ψυχίατρος): Το ξέρω είναι αφόρητη. Είμαστε, όμως, δυστυχώς αναγκαίοι για την Αντωνία.

Αντωνία: Εμαγιέ λεκάνες της οδού Ακαδημίας, από το συκώτι μου θα γεννηθεί άνθρωπος με φτερά. Ποιοί από σας είναι προστάτες μου;

Παπαευθυμίου: Το προεδρείο δεν αναλαμβάνει να διώξει την Αντωνία. Οι συνθήκες υπερβαίνουν την ατομικότητα, (προς την Αντωνία), θέλεις Αντωνία να μας τα εκθέσεις όλα αυτά με ποιό συγκεκριμένο τρόπο;

Αντωνία: Θα τα εκθέσω με πιο ανόητο τρόπο, όχι με πλέον συγκεκριμένο τρόπο. Όποιος με πειράξει, θα καεί. Ήρθα εδώ για να χλευάσω εσάς τη νέα τάξη του πνεύματος.

Σχόλιο: Αντωνία, κοίταξε κορίτσι μου..

Αντωνία: Αχ, αυτά τα οιδιπόδεια! Αντι να πάνε στο τσίρκο, ήρθανε εδώ..

Σχόλιο: Διάλειμμα πέντε λεπτά.

Αντωνία: Πέντε λεπτά διάλειμμα για να με ξεπουπουλιάσετε..

Advertisements