Φυσικά και υπάρχει κράτος!

Macedonia wait on the Greek side of the border between Greece and Macedonia

Το editorial από το Rat the Return #11 Μάιος/Ιούνιος. Για να διαβάσεις το υπόλοιπο τεύχος πάτα εδώ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ, Ε; Καμία αδράνεια, καμία ανικανότητα δεν χαρακτηρίζει το ελληνικό κράτος! Ό,τι γίνεται αντιληπτό σαν “απουσία” της κρατικής μηχανής στον Πειραιά, την Ειδομένη, το Ελληνικό, ό,τι καταδικάζεται από αριστερούς και δεξιούς σαν “αναποτελεσματικότητα” της κυβέρνησης, είναι στην πραγματικότητα μία σταθερή μεταναστευτική πολιτική: οι μετανάστες και οι μετανάστριες, εργάτες και εργάτριες, βρίσκονται στο κέντρο των πολιτικών σχεδιασμών για την διαχείριση του πολυεθνικού προλεταριάτου. Αυτή η πολιτική διαχείριση σαν εργατική πολιτική και σαν εξωτερική πολιτική, σαν “ανθρωπισμός” και σαν πόλεμος, σαν μιλιταρισμός και σαν υπεραρμοδιότητα του συμπλέγματος της ασφάλειας είναι μόνιμη, διαρκής και συνεχής παρ’όλες τις “αντιφάσεις’’ της! Η επιλεκτική “απουσία” των κρατικών μηχανισμών πρόνοιας από τους άτυπους καταυλισμούς στην ελληνομακεδονική μεθόριο και το λιμάνι του πειραιά δεν είναι έκφανση της “αδυναμίας” του! Τα κράτη δεν είναι άνθρωποι: δεν αιφνιδιάζονται, δεν εκπλήσσονται, δεν μειδιούν: η όποια “ολιγωρία” του ελληνικού κράτους ήταν και είναι σημείο της στρατηγικής του. Γι’ άλλη μία φορά: οι κρίσεις είναι κατασκευάσιμες, οι κρίσεις κατασκευάζονται. Και παράγουν πολλαπλές χρησιμότητες για σήμερα και για αύριο.

Κι αλλιώς: στα σύνορα, τα hospots, στους καταυλισμούς κάνουν κουμάντο οι αστυνομίες, ο στρατός, οι μκο, οι δημοσιογράφοι, ακόμα και οι μυστικές υπηρεσίες. Ε, αν δεν είναι αυτοί κράτος, ποιος είναι;

Έχει ειπωθεί και συνεχίζει να ισχύει στο αμείωτο: τα σύνορα είναι πόλεμος. Και από την άλλη: ο θάνατος των μεταναστών/στριών είναι πολιτική. Και πολιτική και πόλεμος. Που σημαίνει: α) το πώς, πότε, και πού θα ζεί το πολυεθνικό προλεταριάτο είναι εξίσου σημαντική υπόθεση για τα αφεντικά και τα κράτη τους με το πώς, πότε και πού θα πεθαίνει, β) μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο “ανθρωπισμός” και ο μιλιταρισμός μπορούν να δουλεύουν μαζί, να εναλλάσσονται και να αλληλοσυμπληρώνονται, γ) συνεπώς, η “αποτυχία” του ενός μπορεί να σημαίνει την προετοιμασία της “επιτυχίας” του άλλου και αντίστροφα σε διαφορετικές χωροχρονικές συγκυρίες δ) άρα ό,τι προσλαμβάνεται και εξηγείται σαν “κρίση” είναι νόμιμο και θεμιτό να παραδεχόμαστε ότι αποτελεί (και) σημείο της προετοιμασίας της επόμενης φάσης.

Στο ελληνικό κράτος δεν “έτυχε” η Ειδομένη. Το ελληνικό κράτος χρησιμοποιεί την Ειδομένη. Το ελληνικό κράτος εμπλέκεται σε μία διαδικασία που αφορά την διαχείριση των “μεταναστευτικών ροών” σαν μετακίνηση εργατικής δύναμης και τους γεωπολιτικούς ανταγωνισμούς στη μέση ανατολή. Μέσα σ’αυτή την διαδικασία -που ναι, είναι πόλεμος- το ελληνικό κράτος κάνει ό,τι μπορεί, πιέζει, εκβιάζει, γκρινιάζει, “αμύνεται” και “επιτίθεται”.

Η κατασκευή και η διαχείριση της ειδομένης είναι ένας τέτοιος “χειρισμός”, όπου το ελληνικό κράτος:
α) έχει μεταφέρει το κόστος αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης των μεταναστών και των μεταναστριών στον “τρίτο τομέα”, στις μκο, τους εθελοντές και λοιπούς φιλανθρωπικούς οργανισμούς, ενώ ταυτόχρονα εκπαιδεύει ένα τμήμα του πολυεθνικού προλεταριάτου στην μηδενική ζωή των καταυλισμών και την πολιτική απαγόρευση
β) αναπτύσσει “άτυπα” στρατιωτική δύναμη κατά μήκος της ελληνομακεδονικής συνοριογραμμής, το οποίο βρίσκεται σε επιφυλακή, και, ταυτόχρονα, εμπλουτίζει το διπλωματικό του κεφάλαιο όσον αφορά τις γενικές ιμπεριαλιστικές του θέσεις απέναντι στο κράτος της μακεδονίας (“μα δεν είναι κράτος, δεν θα το λένε έτσι, δείτε τι κάνει, χτίζει φράχτη! Ενώ, εγώ; Εγώ τους αγαπάω τους πρόσφυγες!”)
γ) διαχειρίζεται άλλον έναν “κύκλο κρίσεων” (ειδομένη-πειραιάς-ελληνικό) με σκοπό να τον αξιοποιεί σε κάθε είδους διαπραγματεύσεις: να κερδίζει έκτακτες χρηματοδοτήσεις, να παζαρεύει διευκολύνσεις γενίκης φύσεως, να πουλάει εκδούλευση του τύπου “κάνω την βρώμικη δουλειά για όλους σας, μην το ξεχνάτε!”. Η θέση του οικοπέδου δεν είναι ιδανική από μόνη της: θέλει και μεσίτες! Επαναλαμβανόμαστε; Ναι, γιατί η στρατηγική του κράτους-γκάνγκστερ δεν αλλάζει από τη μία μέρα στην άλλη!
δ) η πολιτική της “μη βίας” (λέμε τώρα!) δεν προέρχεται από την καλή καρδιά της αριστεράς: ο “ανθρωπισμός”, η στρατηγική του “οι ελληνικές αστυνομικές δυνάμεις ακολουθούν διακριτικά τους προσφυγες που πάνε να περάσουν τα σύνορα” θα αφεθούν να αποτύχουν. Θα αφεθούν να αποτύχουν ώστε η συνολική υπαγωγή της διαχείρισης της ζωής των μεταναστών και των μεταναστριών στην αρμοδιότητα του στρατού και το σύμπλεγμα της ασφάλειας να μοιάζει όχι απλά λογική, να μοιάζει “χάρη”, να μοιάζει “σωτηρία”- και να ανταμειφθεί ως τέτοια κοινωνικά.

Advertisements