ποτέ δεν θα ξεχάσουμε φασίστες τη Βοσνία!

028dd69bf66ecfc1240805630a624bd8v1_max_755x425_b3535db83dc50e27c1bb1392364c95a2

αναδημοσιεύουμε από το τεύχος 105 του περιοδικού Sarajevo

Το πρωί, αναδύομαι από τα όνειρά μου, ο ευτυχέστερος των αγγέλων. (…)
Πλαγιάζω το βράδυ, αληθινό καθίκι.
Τι έχω κάνει λοιπόν στο μεταξύ;
Έχω συναναστραφεί ανθρώπους κι έχω σκαλίσει τα σκατά τους.

Abdulah Sidran, Σαράγεβο, 1993

ισλάμ vs «πολιτισμένος κόσμος» ή το ανάποδο; η αλήθεια βρίσκεται θαμένη στο Σαράγεβο

Το παρακάτω απόσπασμα είναι τμήμα από το Γράμμα του Ζλάτκο Ντιζντάρεβιτς, βόσνιου δημοσιογράφου της εφημερίδας του Σαράγεβο “Οσλομποτζένιε”, που συνέχισε να εκδίδεται σ’ όλη τη διάρκεια της πολιορκίας, κάτω απ’ τις πιο δύσκολες συνθήκες, για να εμψυχώνει τους κατοίκους της, σε υπόγεια, με χειροκίνητα μηχανήματα. Δημοσιεύτηκε στην ιταλική “Ρεπούμπλικα” στις 13 Νοέμβρη του 1994.

Κάθε φορά που γυρνάω στην Ευρώπη αφού πέρασα μερικούς μήνες στο Σαράγεβο, ανακαλύπτω νέες πτυχές του εαυτού μου, πράγματα που δεν γνώριζα και που δεν φανταζόμουν ότι θα ανακάλυπτα. Στο Σαράγεβο μας απασχολεί η απλή επιβίωση. Δεν μας μένει χρόνος για να ασχοληθούμε με τίποτα άλλο.
Αυτή τη φορά … ανακάλυψα ότι είχα γίνει ένας φανατικός μουσουλμάνος, ένας φονταμενταλιστής, σχεδόν ένας μουτζαχεντίν. Κανείς δεν μου το είπε προσωπικά, αλλά παντού νοιώθω να ανησυχούν για τις ψυχές μας, για τους πολιτικούς μας προσανατολισμούς και τις ιδεολογικές μας παραξενιές. Παρατηρούν ότι έχουμε αλλάξει, κι ο κόσμος δείχνει συμπόνια για την αλλαγή μας. Εγώ πάλι παρατηρώ ότι έχουν αποφασίσει να κάνουν κάτι για εμάς, προκειμένου να μην μεταδοθεί αυτή η “φονταμενταλιστική ασθένεια” μας στον υπόλοιπο κόσμο και καταστρέψει ό,τι καλό έχει φτιαχτεί και επιτευχθεί.
Διάβασα σε μια εφημερίδα ότι φτάσαμε πια στο τέλος του ονείρου ενός Σαράγεβο ανεκτικού και πολιτισμένου, κι ότι σ’ αυτό επικράτησαν οι εξτρεμισμοί. Άκουσα ότι μερικοί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι “ένοιωσαν να τους απαγοητεύει η Βοσνία που τελικά υποχώρησε μπροστά στον φονταμενταλισμό”. Έμαθα ότι εκεί, στο Σαράγεβο, απο δω και πέρα πρέπει να μάθουμε να μιλάμε αραβικά, ότι μας λένε πως να ντυνόμαστε, τι να τρώμε, με ποιον να παντρευόμαστε και με ποιον όχι, ποια μουσική μας επιτρέπεται να ακούμε και ποια, αντίθετα, μας απαγορεύεται.
Με λίγα λόγια, άκουσα ότι όλες αυτές οι ιστορίες μας περί της ανεκτικότητας και του κοσμοπολιτισμού μας είναι ψεύτικες, και ότι είμαστε κατά βάθος άνθρωποι άγριοι που αρνούνται να δεχτούν τη “λογική ειρήνη” που μας προσφέρεται. Και έτσι, μόλις λίγες μέρες αφού βγήκα από το Σαράγεβο για να έλθω στον πολιτισμό, στην καθαρή και ανεκτική Ευρώπη, κατάλαβα ότι όλοι εμείς σ’ εκείνη την πόλη, συνιστούμε έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους που απειλούν τον ευτυχισμένο κόσμο στο τέλος αυτού του αιώνα.
Αν υποθέσουμε ότι αυτό ενδιαφέρει κάποιον, σπεύδω να δηλώσω ότι δεν έχω ψηφίσει υπέρ αυτών που βρίσκονται σήμερα στην εξουσία στη Βοσνία Ερζεγοβίνη, κι ότι δεν θα τους ψηφίσω ούτε όταν γίνουν νέες εκλογές. Όμως, δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το ότι το να διαπιστώνεις σήμερα, στη δυτική Ευρώπη, μετά από τρία χρόνια γενοκτονίας, ότι “οι πολίτες του Σαράγεβο δεν είναι πια όπως πριν”, ότι “αυξάνεται διαρκώς η έλλειψη ανεκτικότητας και ο εξτρεμισμός”, ότι “στην πολιτική σκηνή ανεβαίνουν άνθρωποι με επικίνδυνες ιδέες”, είναι ένα αίσχος που θα στιγματίσει την ιστορία αυτού του δύστυχου αιώνα.
Δεν είναι δική μας δουλειά να εξηγήσουμε σ’ αυτά τα πολιτικά ανθρωποειδή και στον Τύπο πως ζούμε και τι συμβαίνει στο Σαραγεβο μετά από τρία χρόνια φρίκης, βίας, πολιτικής εξαθλίωσης, διεθνών ψεμμάτων και δολοπλοκιών. Σε όσους θέλουν να βρουν στον “φονταμενταλισμό” μας ένα άλλοθι για την δικιά τους πολιτική ανικανότητα και στειρότητα εμείς δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τίποτα, είτε επειδή δεν θέλουν να τους εξηγηθεί, είτε επειδή δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ό,τι βρίσκεται πέρα από τις προκαταλήψεις τους.
Σ’ αυτούς μπορούμε όμως να θέσουμε ορισμένα απλά ερωτήματα, έστω κι αν ξέρουμε ότι θα μείνουν κι αυτά αναπάντητα. Πέρασε ποτέ από το μυαλό τους ποια εντύπωση θα προξενούσαν το Παρίσι ή η Ρώμη μετά από τρία χρόνια βομβαρδισμών και βασανιστηρίων, που πέρασαν χωρίς νερό, ηλεκτρικό, τροφή, μέσα συγκοινωνίας, χωρίς σχολεία και οποιοδήποτε είδος δραστηριότητας και εργασίας; Θα ήταν οι κάτοικοι του Παρισιού και της Ρώμης όπως πρώτα ή, μήπως, θα γίνονταν διαφορετικοί;

Ας αφήσουμε όμως τις υποθέσεις κι ας καταπιαστούμε με τα ιστορικά γεγονότα. Θυμούνται, αυτοί οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι που ανακαλύπτουν “ένα νέο εξτρεμισμό στο Σαράγεβο”, τι συνέβη στις ιαπωνικές και γερμανικές οικογένειες στην Αμερική στη διάρκεια του τελευταίου παγκόσμιου πολέμου ή ακόμα και στα χρόνια που ακολούθησαν; Αν δεν το θυμούνται, τους το θυμίζω εγώ: τις μάντρωσαν σε στρατόπεδα μόνο και μόνο επειδή ανήκαν σε “εχθρικά έθνη”. Αντίθετα, Σέρβοι και Κροάτες συχνάζουν στα καφενεία του Σαράγεβο σαν όλους τους άλλους, όπως γινόταν πάντα, χωρίς να είναι ούτε απομονωμένοι ούτε χωριστά, επειδή στο “φονταμενταλιστικό Σαράγεβο” δεν περνάει καν από το μυαλό ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε να μην είναι έτσι…
Θα έπρεπε, μήπως, να φανταστούμε ποιο τέλος θα είχαν, αν βέβαια υπήρχαν, οι γερμανικές οικογένειες στο Παρίσι του 1945, παρόλο που ένα σημαντικό μέρος των Παριζιάνων ήταν στη διάρκεια του πολέμου μάλλον ευχαριστημένοι με τα νέα αφεντικά τους; Κατανοούμε το γεγονός ότι αυτό μπορεί να προκαλεί σοβαρά κόμπλεξ, αλλά δεν χρειάζεται να τα γιατρεύουν στην πλάτη μας…
Κι αν θεωρείται “φονταμενταλιστής” όποιος πηγαίνει στο τζαμί του Σαράγεβο την Παρασκευή το μεσημέρι, τότε γιατί δεν είναι άλλο τόσο “φονταμενταλιστές” κι εκείνοι που πηγαίνουν την Κυριακή στις χριστιανικές εκκλησίες όλου του κόσμου (συμπεριλαμβανομένου του Σαράγεβο); Και μήπως το ότι μερικοί βόσνιοι πολιτικοί είναι στ’ αλήθεια θρήσκοι θα έπρεπε να θεωρείται μεγαλύτερο κακό απ’ το ότι πρώην κομμουνιστές, που έως χτες κυνηγούσαν τον θρησκευόμενο πληθυσμό, χτυπούν σήμερα τις καμπάνες στο όνομα της καθολικής ή της ορθόδοξης χριστιανοσύνης, μπροστά στην απειλή του βοσνιακού “φονταμενταλισμού”;
Να γιατί οι ισχυρισμοί ορισμένων τέως φίλων μας που δηλώνουν ότι “έπεσαν έξω για την Βοσνία” μας προκαλούν ένα θλιμμένο χαμόγελο. Θλιμμένο, επειδή πιστεύαμε ότι ήταν φίλοι μας, ενώ δεν ήταν. Χαμόγελο, επειδή δεν έπεσαν έξω αυτοί οι Ευρωπαίοι για την Βοσνία, αλλά μάλλον η Βοσνία γι’ αυτούς.

Όσο για μένα, είναι καλό που γυρνάω μια ώρα αρχύτερα στο “φονταμενταλιστικό” Σαράγεβο, όπου θα μπορώ να συζητήσω άνετα για όλα αυτά με τους Βόσνιους φίλους μου, ανεξάρτητα θρησκείας και ίσως κάθε “εθνικού αισθήματος”. Και θα είναι αρκετές μερικές κουβέντες, μια και για μας το πρόβλημα δεν είναι αυτό. Οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε είναι πολύ πιο σοβαρές. Αρχίζει ο τρίτος χειμώνας στο μισοπεθαμένο Σαράγεβο, και πρέπει να επιζήσουμε. Να επιβιώσουμε όχι μόνο για εμάς τους ίδιους αλλά για τα παιδιά μας, στα οποία πρέπει να διδάξουμε τη λογική της ζωής στο θαυμαστό και μεγάλο Σαράγεβο που, πιθανόν, δεν θα επαναληφθεί ποτέ πια σε καμιάν άλλη εποχή και σε κανένα άλλο μέρος.

μια ολοκληρωμένη προσπάθεια ενάντια στη σιωπή των δυτικών υπηκόων θα βρείτε εδώ: https://xyzcontagion.wordpress.com/2016/04/11/yugo-11/
όπως και στα τεύχη #5 και #6 της σειράς anti- imp της Λέσχης κατασκόπων του 21ου αιώνα

Advertisements