ΠΟΣΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΚ;

Το παρακάτω κείμενο είναι μετάφραση του κειμένου του James Denselow από το site του Al- Jazeera. Οι λόγοι αυτής της αναδημοσίευσης πρέπει να αναζητηθούν εκτός της ταύτισης μας με τις απόψεις του αρθρογράφου: τέτοια ταύτιση δεν υπάρχει και ούτε θα μπορούσε. Για μια παρουσίαση των εξελίξεων στη Συρία από τη σκοπιά της εργατικής αυτονομίας μπορείτε να ανατρέξετε στα τεύχη #95 και #96 του Sarajevo. Σχετικά (και συνοπτικά) με τον αντι- μουσουλμανισμο, τα think- tanks, και τις εμφανίσεις τους στην ελλάδα μπορείτε να βρείτε και στο τελευταίο Bombitzine #6.

μετάφραση Τζ. Π.

76988ec6252c455b89902331068cdab7_18

Πόσο κακό είναι το ΙΚ;

Ορδές από μαυροσκούφηδες αγωνιστές κατακλείζουν ιστορικές πόλεις της Μέσης Ανατολής, βάρβαρες εκτελέσεις τύπου χόλυγουντ, και εκατοντάδες στρατολογημένοι που έρχονται σαν τα πρόβατα απ΄ όλη την υδρόγειο, έχουν κάνει το Ισλαμικό κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε (ISIL) το νούμερο ένα εχθρό καθώς αυτό μεταλάσσεται από μόλυνση σε πανδημία.

Η ευρείας κλίμακας ανεπίσημη συμμαχία – που είναι ενωμένη στον αγώνα ενάντια στο IK- μεγαλώνει και ισχυροποιείται μέρα με τη μέρα, με τη σημαντική προσθήκη του Τουρκικού κράτους τον τελευταίο μήνα, που θεωρείται από πολλούς ως παράγοντας που μπορεί να ¨αλλάξει το παιχνίδι¨.

Οι παγκόσμιες ελίτ περιγράφουν τον ISIL ως την ενσάρκωση του διαβόλου,κάτι που μοιάζει βάρβαρο και μη- ανθρώπινο, έναν ιό και όχι μια κοινωνική κατασκευή που πρέπει να καταστραφεί.

Λοιπόν, πόσο κακό είναι το Ισλαμικό Κράτος; Είναι μια εξέλιξη τόσο στην ιδεολογία και την εφαρμογή της βίας, ή μάλλον, αντιπροσωπεύει τον ¨τέλειο εχθρό¨, ο οποίος επιτρέπει σε μια σειρά από πολιτικούς παράγοντες να επιδιώξουν την πραγματοποίηση των δικών τους στόχων, υπό το πρόσχημα της καταπολέμησης του;

Είτε πρόκειται για το Τουρκικό κράτος που επιθυμεί να αντιμετωπίσει εσωτερικά ζητήματα που αφορούν τον κουρδικό πληθυσμό του, είτε για το συριακό καθεστώς που εφευρίσκει τρόπους να διαιρέσει όσους αντιτίθενται σε αυτό, είτε για ευρωπαϊκές χώρες που εφαρμόζουν τις εγχώριες πολιτικές ασφαλείας σε ευρεία κλίμακα, πολλοί αγωνίζονται εναντίον του ΙΚ με διαφορετικούς τρόπους για -ουσιαστικά- διαφορετικούς λόγους.

Ανορθολογικό κακό

Ωστόσο, η ομπρέλα του ¨ανορθολογικού κακού¨ που θέτει το ISIL στο ίδιο επίπεδο με τα Orcs από τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών, επιτρέπει στους φορείς να προωθήσουν πολιτικές, χωρίς τον ίδιο βαθμό ελέγχου και κριτικών διερωτήσεων.

Πρώτον, οι παρατηρητές του ISIL συχνά πέφτουν στην παγίδας της αν-ιστορικότητας:
Οι μαχητές δεν ξεπήδησαν από τα υπόγεια, αλλά μάλλον ήταν το (ιστορικό) προϊόν της κατάρρευση του κράτους και των εμφυλίων συγκρούσεων που ακολούθησαν το πόλεμο στον Ιράκ το 2003 και τη σύραξη στη Συρία το 2011.

Γράφοντας στην εφημερίδα Guardian, η Natalie Nougayrede υποστήριξε πως ¨ακριβώς επειδή οι άμαχοι δεν προστατεύονταν, το ΙΚ ήταν σε θέση να αυξηθεί. Αυτό μπόρεσε να μεγαλώσει αναδεικνύοντας τον εαυτό του ως το μοναδικό προστάτη των σουνιτών αμάχων, στο βαθμό που εκείνοι συνεχίζουν να σφαγιάζονται από τις βόμβες και την αεροπορική δύναμη του συριακού καθεστώτος ¨.

Κυκλοφορεί μεγάλη δόση παραπληροφόρησης σχετικά με την κλίμακα και τις καταγωγές του σεχταρισμού στη σύγχρονη Μέση Ανατολή – αλλά μπορεί να υπάρξει μικρή αμφιβολία για το πως το ΙΚ επιλέγει να τον χρησιμοποιήσει ως πηγή νομιμότητας.

Δαιμονοποιώντας το ΙΚ, καταργείς/ειτε κάθε αίσθημα ανάγκης του να κατανοήσεις αυτήν τη νομιμότητα, και αντ ‘αυτού, επικεντρώνεσαι/εστε εξ ολοκλήρου στις απαντήσεις που έχεις επιλέξει να προωθήσεις/ετε.

Η συνέντευξη Τύπου του Πενταγώνου πέρυσι ανακοίνωσε με κάθε σαφήνεια πως οι μαχητές του ΙΚ «είναι μια άμεση απειλή για κάθε συμφέρον μας», ενώ η διεθνής ελίτ έχει εμπλακεί σε μια μάχη, για να ¨διαπιστώσει¨ ποιος μπορεί να περιγράψει το ΙΚ με τους σκληρότερους δυνατούς όρους.

Το δίκτυο του θανάτου

Πέρυσι, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Barack Obama περιέγραψε το ΙΚ ως ένα «δίκτυο του θανάτου» και προειδοποίησε ότι ¨δεν μπορεί να υπάρξει καμία αναζήτηση λογικής – ούτε διαπραγμάτευση – με αυτό το σήμα του κακού¨.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός David Cameron , εν τω μεταξύ, έχει περιγράψει την καταπολέμηση του ΙΚ ως «πρόκληση μιας γενιάς».

Οι υποψήφιοι για τις επόμενες αμερικανικές προεδρικές εκλογές ρίχνονται επίσης στη μάχη με τον Jeb Bush να κατηγορεί την Hilary Clinton για την άνοδο του ΙΚ, και τον γερουσιαστή Lindsey Graham να προειδοποιεί πως ¨αν δεν πράξετε αυτά για τα οποία μιλάω, δεν παίρνεται στα σοβαρά την καταπολέμηση του ΙΚ¨.

Έτσι, είναι το Ισλαμικό Κράτος κακό ή μήπως απλά χρησιμοποιεί εργαλεία της παγκοσμιοποίησης καθώς και αποτρόπαιες τακτικές;

Στο βιβλίο του John Gray, Al Qaeda and What It Means to be Modern, ο φιλόσοφος προειδοποιούσε πως γίναμε μάρτυρες της ανάπτυξης μιας ¨ιδιωτικοποιημένης μορφής οργανωμένης βίας σε όλο τον κόσμο¨.

Οι κλειστές διαδικτυακές κοινότητες ενεργούν σαν την ηχώ που διαδίδει τις παγκόσμιες οπτικές και μετατοπίζουν τις αντιλήψεις σχετικά με το τι είναι και τι δεν είναι αποδεκτό.

Οι καμικάζι αυτοκτονίας στα ’90ς εμφανίστηκαν ως το κλίμα της εποχής των ¨τακτικών του κακού¨, αλλά οι θεατρικά σκηνοθετημένες μαζικές εκτελέσεις απ’ το ΙΚ δείχνουν πόσο μάκρια έχουν αυτές οι τακτικές φτάσει.

Αναζητώντας τις ρίζες της νομιμότητας

Τα δίκτυα του ΙΚ ανθίζουν μέσα σ’ ένα ισχυρό μίγμα ιστορίας και συνωμοτικής θεώρησης της υποταγής της Μέσης Ανατολής στη Δύση που επιτρέπει συχνά σε ευάλωτους ανθρώπους να προσελκύονται από την υπόσχεση ενός νέου «χαλιφάτου» που αναζητά τις ρίζες της νομιμότητας στην αφήγηση ενός ένδοξου παρελθόντος.

Η προπαγανδιστική μηχανή του ΙΚ, ένας παράγοντας- κλειδί για την επιτυχία που απολαμβάνει η οργάνωση παγκόσμια, πρέπει να ¨μιλήσει¨ στη γλώσσα που χρησιμοποιείται εναντίον της.

Ακριβώς όπως η σημαία του είναι ασπρόμαυρη, έτσι μανιχαιστική είναι και η αφήγηση του «αυτοί και εμείς», και η γλώσσα του (ανά)παράγει εικόνες ¨σύγκρουσης των πολιτισμών¨ , που ενθαρρύνει νέους συντρόφους και οπαδούς να στρατευτούν στο σκοπό.

Υπάρχει μια αυξανόμενη ζήτηση για απόχρωση, πολυπλοκότητα και πρόκληση στη συζήτηση για το τι είναι το ΙΚ και ποιες είναι οι σωστές τακτικές για να νικηθεί.

Το ¨μεγαλύτερο κακό¨1 που ακούει στο όνομα ΙΚ, κρύβεται στη σκιά κάθε ζητήματος που οι πολιτικοί αρχηγοί θέλουν να προωθήσουν. Σε περίπτωση λεπτής διαφωνίας, το φάντασμα του ΙΚ θα ανασύρεται σαν την πραγματικότητα μιας οργάνωσης, σε βάρος της οποιασδήποτε συνεκτικής στρατηγικής.

Πράγματι, ενώ η συμμαχία ενάντια στο ΙΚ παρουσιάζεται εντυπωσιακή τόσο στο πεδίο εφαρμογών όσο και στη γλώσσα που χρησιμοποεί, εμφανίζει μια σαφή αδυναμία στο όραμα της για την διεξαγωγή αυτού του αγώνα, πέραν των βραχυπρόθεσμων στόχων.

Τελικά, αυτή η γλώσσα του ¨κακού¨ που ανασύρεται εναντίον του ΙΚ είναι τεμπέλικη, αφελής και συχνά αντι- παραγωγική. Το τι αυτές οι λέξεις επικαλούνται, γίνεται παιχνίδι στα χέρια εκείνων στην οργάνωση που διασκεδάζουν στην εικόνα της κακόφημης αγριότητας και ζωγραφίζουν σκόπιμα το πορτραίτο μιας χιλιετούς σύγκρουσης, που θα κρατήσει γενιές. Πράγματι, μια ζοφερή προοπτική.

1. Επιλέξαμε να αποδώσουμε σαν ¨μεγαλύτερο κακό¨ την έκφραση ¨straw dog¨. Στον επιχειρηματικό κόσμο, η έννοια αυτή μοιάζει με το πέταγμα ενός καμμένου χαρτιού, που χρησιμοποείται μόνο και μόνο για να καεί και να αντικατασταθεί από κάτι καλύτερο, ορθότερο, δικαιότερο.

Advertisements