Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ-ΕΡΓΑΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΠΕΛΑΤΗΣ (ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ)

SONY DSC

Στο Bombitzine #6 Ιουνίου- Ιουλίου, παρατηρούσαμε πως μακριά από τα αμφιθέατρα και τις ιδεολογίες περί κοινού φοιτητικού συμφέροντος εμφανίζεται μια σύγκρουση, και μάλιστα σε μια από τις πιο κερδοφόρες μπίσνες των ντόπιων αφεντικών. Στην βιομηχανία του Τουρισμού, συναντίεται ο πάντα χαρούμενος, έτοιμος για περιπέτειες και γι’ αυτό απαιτητικός φοιτητής- πελάτης των υπηρεσιών του τουρισμού, με αυτούς και αυτές που έτυχε να βρίσκονται σε κάποιο νησί είτε με την μορφή πρακτικής άσκησης κάποιας σχολής μαγειρικής ή τουριστικών σπουδών, είτε ως «απλοί» εργάτες και εργάτριες στις υπηρεσίες τους τουρισμού. Λέγαμε λοιπόν πως: «Ο φοιτητής­ πελάτης (αλαζονικός και απαιτητικός) του τουρισμού δεν βαδίζει σε άδεια χωράφια. Ακόμη και όταν του είναι πλήρως αδιάφορο, η πραγματικότητα της κοινωνικής εργασίας τον ξεπερνά και του επιβάλλει να συναντηθεί με τους χειρότερους δαίμονες του: του επιβάλλει μια (ανυπόφορη γι ́ αυτόν) συνάντηση με τις νεανικές προλεταριακές φιγούρες. Ακόμη και όταν πρόκειται για σπουδαστές/τριες δημόσιων ή ιδιωτικών ΙΕΚ (μαγειρικής, τουριστικών επαγγελμάτων), αυτή η συνάντηση δεν μοιάζει καθόλου με τις συνηθισμένες σχέσεις που συγκροτούν μεταξύ τους οι φοιτητές. Αντίθετα, οι νέες/οι προλετάριες/οι είναι αυτές και αυτοί που θα τον σερβίρουν στο beach bar, είναι αυτές και αυτοί που θα ετοιμάσουν το φαγητό του και θα τον βοηθήσουν να επιλέξει το ψάθινο καπέλο του, αυτές και αυτοί είναι που θα αναλάβουν να κατευνάσουν τα επιθετικά ένστικτα που συνοδεύουν τα πελατειακά δίκια του. Είναι η πραγματικότητα της μισθωτής εργασίας σε περίοδο έκτακτης εποχιακής ανάγκης. “ H πραγματικότητα της μισθωτής εργασίας”: ο πλέον ανομολόγητος φόβος του φοιτητικού υποκειμένου.

Ανάμεσα στα κατορθώματα της τουριστικής βιομηχανίας, θα πρέπει να εντάξουμε ένα ακόμη:Πίσω από απόλυτα νούμερα του ΑΕΠ (το 17% δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο), πίσω από ειδικές φορολογικές ζώνες και ισχυρά συμφέροντα εντός του κρατικού μηχανισμού, κρύβεται η πραγματικότητα της έντασης εργασίας και της εκμετάλλευσης της, κρύβεται η “εκπαίδευση” ενός κομματιού της εργατικής τάξης στο να μάθει να ζεί σαν υποτιμημένο, αποειδικευμένο μέσα στην ειδίκευση του, έφηβο ακόμη και με μισθούς “μαθητείας” μέσα στην πρόωρη ενηληκίωση του.

Από Σεπτέμβρη, πάντως, πολλά θα ακουστούν πάλι για “πτυχία με αξία”. Ορίστε. Κάποιοι νέοι δεν “ενηλικιώνονται” ποτέ.

παρακάτω μια μαρτυρία μιας μετανάστριας εργάτριας στην τουριστική βιομηχανία από το 2007: «Ο νόμος της σιωπής, η ομερτά, οδηγεί στην απουσία φιλικών σχέσεων, επομένως στη μοναξιά. Κι η μοναξιά φέρνει με τη σειρά της την εξάρτηση από πολλούς και διάφορους προστάτες: τα έχασα με τον αριθμό των ανδρών που μου ζήτησαν να πάω μαζί τους με αντάλλαγμα την προστασία τους. Εννοείται πως η πίεσή τους ήταν αντιστρόφως ανάλογη της πραγματικής επιρροής τους στη ζωή του νησιού, αν και κάποιοι απ’ αυτούς θα μπορούσαν να μου κάνουν κακό. Ανάμεσά τους κι ο σπιτονοικοκύρης μου, που με πίεζε να κοιμηθώ μαζί του επί έναν ολόκληρο μήνα. Η συμπεριφορά αυτή αλλού θα χαρακτηριζόταν σεξουαλική παρενόχληση, εδώ πρόκειται για απολύτως φυσιολογικές σχέσεις. Τελικά, κέρδισα την εκτίμησή του -και την ησυχία μου- όταν κατάφερα τον εργοδότη μου να με πληρώσει, ενώ εκείνος ήθελε να με κάνει να περιμένω έναν ακόμη μήνα. Για να το πετύχω χρησιμοποίησα τεχνικές παραδοσιακές, ότι δηλαδή θα το πω παντού στο νησί για να τον κάνω ρεζίλι, αλλά και μοντέρνες, ότι θα ζητήσω τη βοήθεια των συνδικάτων, των κομμάτων της αριστεράς και της Επιθεώρησης Εργασίας. Τελικά, τον υποχρέωσε η αστυνομία να με πληρώσει. » Έμαθα αργότερα ότι και άλλοι πολλοί αντιμετώπισαν πρόβλημα με την καταβολή του μισθού τους. Ακόμη κι ο καπετάνιος του πλοίου, ένας άνθρωπος έμπειρος, συνδικαλισμένος και ντόπιος αναγκάστηκε να αγωνιστεί για να πληρωθεί τις υπερωρίες του. Ένιωσα ευτυχής που δεν θα ξανάβλεπα τους εργοδότες μου. Όπως και να έχει, μετά το τέλος της σεζόν προκύπτει πάντα πρόβλημα πληρωμής των υπερωριών. Με το τέλος της τουριστικής περιόδου οι εργοδότες δεν φοβούνται τίποτα, αφού έχουν εξασφαλισμένη τη φτηνή εργατική δύναμη που θα τους έρθει εγκαίρως από την Ανατολή για τη νέα σεζόν. Μια απεργία κατά τη διάρκεια της σεζόν θα μπορούσε προφανώς να προλάβει προβλήματα αυτού του τύπου.» Οι μισθοί δεν είναι, ωστόσο, τα μοναδικά προβλήματα. Η μοναξιά και η παντοδυναμία των αξιών ενός ακραίου φιλελευθερισμού, αξιών που κινούνται γύρω από το χρήμα και την κατανάλωση, οδηγούν εντέλει στην εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης σχέσης. Στο κλίμα αυτό, η ερωτική σχέση γίνεται το τελευταίο καταφύγιο στο οποίο εναποθέτει κανείς την ανάγκη του για στήριξη, αποκούμπι και συντροφιά. Η οικογένεια αντιμετωπίζεται ως ιερή, μόνο που οι περισσότεροι μετανάστες δεν έχουν οικογένεια, δεν την έχουν κοντά τους ή προσπαθούν να αποκτήσουν κι αυτοί μία. Ακόμη κι αυτές, όμως, οι σχέσεις έχουν στη βάση τους διαβρωθεί από το χρήμα και τις εξουσιαστικές σχέσεις. Ένας άνδρας στη Σαντορίνη, όπως και αλλού στην Ελλάδα, μπορεί σήμερα να αγοράσει μια Ρωσίδα, Μολδαβή ή Ουκρανή με το μικρό ποσό των 50 ευρώ σε οίκους ανοχής κρυφούς αλλά γνωστούς στους πάντες, όπου συχνάζουν κυρίως έλληνες τουρίστες και μοναχικοί δυτικοί μετανάστες. Οι γυναίκες αυτές θα τους προσφέρουν σεξουαλικές υπηρεσίες τις οποίες στη συνέχεια θα θεωρήσουν λογικό να απαιτήσουν από τις «ελεύθερες» γυναίκες που θα συναντήσουν αλλού. Έτσι, η γυναικεία σεξουαλικότητα καταντά ένα φτηνό εμπόρευμα που καταναλώνει κανείς με ένα μικρό αντίτιμο: ένα γεύμα ή ένα κινηματογραφικό εισιτήριο με το οποίο ένας άνδρας αγοράζει μια «ελεύθερη» γυναίκα. Οσοι, πάλι, δεν συχνάζουν στους οίκους ανοχής καταφεύγουν στην πορνογραφία που συμμετέχει κι αυτή στη συγκρότηση των νέων αυτών σχέσεων εξουσίας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Μια γυναίκα μπορεί να αποδεχτεί ή να μην αποδεχτεί τις νέες αυτές σεξουαλικές απαιτήσεις. Πάντως, η μοναξιά παραμένει και το σύστημα διαιωνίζεται».

μια ολοκληρωμένη κριτική για την λειτουργία της τουριστικής βιομηχανίας θα βρείτε εδώ.

παραθέτουμε επίσης έναν πίνακα που παρουσιάζει τις διεθνείς εισπράξεις και τις αφίξεις της δεκαπενταετίας ανάμεσα στο 1998- 2013. 

Advertisements