(αυτο δεν ειναι) το τελος της ιστοριας

(αφίσα του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού νομικής και της συνέλευσης στεκιού έμμε)

αφισα-page-001

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Μοιάζει σαν να έφτασε το τέλος της ιστορίας για τα πανεπιστήμια: παύση κάθε ανταγωνισμού.
Όλα τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος ικανοποιούνται με πρωτοβουλία του υπουργείου παιδείας, σύσσωμη η πανεπιστημιακή κοινότητα διαδηλώνει την επερχόμενη αποκατάσταση των ιδρυμάτων! Ήρθε η ώρα να πάμε σπίτια μας;

Ο φοιτητικός συνδικαλισμός είχε έναν δομικό ρόλο: να αναδεικνύει τα κατάλληλα προβλήματα για τις κατάλληλες λύσεις της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, να μεσολαβεί τις αντιθέσεις μεταξύ ενός κράτους σε κρίση και ενός στρατού από μελλοντικούς ανέργους (ή άμισθους ασκούμενους στην περίπτωση μας). Κι έτσι, αν τώρα οι επαγγελματίες επαναστάτες των ιδρυμάτων βλέπουν την ιστορία να αποσύρεται στον θρόνο της νικήτρια, είναι δουλειά μας να μετράμε τις ήττες και να αναλογιζόμαστε τις δυνατότητές τους.

Κάποια «προβλήματα» δεν ήταν ποτέ δικά τους:

Ας πούμε, η πολιτική διαχείριση των πανεπιστημιακών κτιρίων. Το παράδειγμα μας, η νομική και το τμήμα των έμμε, στις οδούς καλαμιώτου, ιπποκράτους, και σοφοκλέους, είναι ενδεικτικό: κτίρια στην καρδιά του ιστορικού κέντρου, χωρίς καμία πρόβλεψη κοινωνικής χρήσης στο εσωτερικό τους, ενίοτε λειτουργικά για την δημόσια τάξη, με εμφανείς τις υλικές όψεις της μηδενικής ανοχής, από τα κάγκελα μέχρι τα ωράρια. Αυτά είναι δεδομένα. Ωστόσο, μέσα στο περιβάλλον της αποσύνθεσης των ιδρυμάτων κουμάντο στα κτίρια δεν κάνουν μόνο οι διοικητικές τους αρχές. Λέμε, λοιπόν, πως ο κύκλος των συμφερόντων είναι τόσο ευρύς ώστε δυνητικά περικλείει πολλά διαφορετικά αφεντικά: από αυτά του real estate και της φοιτητικής αγοράς γύρω από τις σχολές μέχρι τους μαφιόζους πίσω από τους δεξιές παρατάξεις και τις εργολαβίες φύλαξης και καθαρισμού, μέχρι το σύμπλεγμα της ασφάλειας. Άλλωστε, το πανεπιστήμιο έχει αποδείξει πως κανένα πρόβλημα δεν έχει να συνεργάζεται μαζί τους, έτσι δεν είναι; Από την άλλη, οι αριστεροί κοσμήτορες και πρόεδροι τμημάτων απέδειξαν πως όσον αφορά τα κτίρια της νομικής και την μετεστέγαση των έμμε, τα lock-out και τις καταγγελίες, τις μηνύσεις κατ’αγνώστων και τις ΕΔΕ, δεν είναι προοδευτικοί ανθρωπιστές είναι διευθυντικά στελέχη-σε -κρίση!

Λέμε πως, σε πείσμα των καιρών, η διεκδίκηση της κοινωνική χρήσης των σχολών δεν μπορεί να είναι προσοδική, δεν μπορεί να εμπιστεύεται τις συμβολικές καταλήψεις, δεν μπορεί να εξαρτάται από τη νομοθέτηση του ασύλου, δεν μπορεί να έχει για δεκανίκι της την πολιτικά ημιθανή φοιτητική αριστερά και τις μεθόδους της, δεν μπορεί να εγγράφεται στην ακαδημαική ενότητα.

Και για να μην το παίζουμε ήρωες: η όποια ζωή, η όποια αξιοπρέπεια στα ιδρύματα είναι συνάρτηση της επιμονής και της πολιτικής μας ευθύνης, της κριτικής και του καθημερινού τσαμπουκά. Δεν ζητάμε «καλύτερο» πανεπιστήμιο, δεν προσμένουμε την «εξυγίανσή» του! Θέλουμε να σταθούμε ενάντια σ’αυτό με τους σκοπούς και τα μέσα της συλλογικής αυτοαξιοποίησης. Και αυτό θα προσπαθούμε να κάνουμε.

Advertisements